ik had zin in iets hards

vandaag hebbek zin in iets hards, zei ik tegen mezelf terwijl ik in de eerste persoon aan het schrijven was.

en toen liep ik langs kanalen, dumpte de muziek, kroop via de zon in m’n schulp (wat een homo-woord, zon) om te trouwen met de stapel in het hout, de rimpels uit haar voorhoofd te lekken en de aanschijn van’t verschiet te aanschouwen. De prikkels van het horen gepasseerd en ik voel me gedroogd tot verhard.

Alles hard vandaag, van opgedroogde handdoeken in de zon, tot de ruis in het hoofd en zelfs de regen vandemorgend in ons oor. maar geen sex; want sex blijkt het eerste wat men denke als het hard verwacht,
en of ben ik dat?

Maar niets tegen sex, wel tegen ‘t eerste.
Het eerste is steeds het voordehandliggendste en geeft de weg een kort karakter, fijn als de weg een oninteressante aansluiting is tussen twee of meerdere hoofdkanalen, een omweg is steeds de interessantste kortste weg naar het woord dat jij hier zou invullen.

staat buiten alles, los van het geheel, een ander hoofdstuk, onbeschijfbaar doch des te drang;
waar zijn je hekken?

stevig stukske beat, hoofd contra ‘t fietsenrek, muurpinnen en korrels op het strand en totalen uitverkoop wegens stortzetting in den tweedehands, pletgeweld tussen alterhoeren en wannoriginators.

kan een mens nu niet gewoon zenijge zelfe zijn, moet alles echt aangepast tot een vervormde versie van het zijn naar de ander, want de borst is broos en het haar te kort om frisse wind te weren en het kopke had al zo koud.

OCHARMEKES !!! krediet= fuck it, da hoeft ni in twee wegen

wat is dit voor een onsamenhangend geheel dat steeds meer vorm zal krijgen in de loop van de toekomst,

ben je wel zeker?